Ο ιδιωτικός ερευνητής στην Αθήνα έχει αφιερώσει 25 χρόνια αναζητώντας την αλήθεια, η οποία σπάνια αποκαλύπτεται από μόνη της. Κρύβεται στις λεπτομέρειες των λογαριασμών ντετέκτιβ Αθήνα , στον τρόπο που κάποιος διπλώνει την εφημερίδα του, στη μικρή παύση μισού δευτερολέπτου πριν δοθεί μια απάντηση. Εργάζεται σε ένα στενό γραφείο, πάνω από ένα κλειδαράδικο, σε έναν δρόμο τόσο στενό που χωράει μόλις ένα αυτοκίνητο. Η επιγραφή στην πόρτα του έχει φθαρεί τόσο που δεν διαβάζεται πια, κι εκείνος δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να την αντικαταστήσει. Οι πελάτες, πάντως, τον βρίσκουν. Έρχονται για αγνοούμενα πρόσωπα, αμφισβητούμενες διαθήκες, κλεμμένα κοσμήματα, ή απλώς επειδή νιώθουν πως κάτι στη ζωή τους έχει αλλάξει χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Εκείνος ακούει, κρατά σημειώσεις σε ένα μπλοκάκι δεμένο με λαστιχάκια και θέτει την ερώτηση που κανείς δεν περιμένει.
Η φήμη του βασίζεται στην επιμονή, όχι στη λάμψη. Ποτέ δεν έλυσε μια υπόθεση με κάποια εντυπωσιακή κίνηση της τελευταίας στιγμής. Αντιθέτως, προχωρά αργά και σταθερά: επισκέπτεται το ίδιο πρόσωπο τρεις φορές, εξετάζει διαφορετικές εκδοχές της ίδιας ιστορίας, παρατηρεί μια γυναίκα —που ισχυρίζεται ότι δεν γνώριζε ποτέ το θύμα— να γνωρίζει ακριβώς ποιος καναπές ήταν ο αγαπημένος του. Ο ερευνητής πιστεύει ότι κάθε ψέμα απαιτεί συντήρηση, και πως αυτή η συντήρηση είναι μια επίπονη διαδικασία. Αν του δοθεί αρκετός χρόνος και ηρεμία, ο ψεύτης τελικά λυγίζει — όχι επειδή στερείται λογικής, αλλά επειδή η διατήρηση του ψέματος είναι πολύ πιο δύσκολη από την ίδια την αλήθεια. Αυτή η φιλοσοφία τον έχει κάνει αντιπαθή στους ανωτέρους του, που ζητούν γρήγορα αποτελέσματα, αλλά πολύτιμο για τους πελάτες που αναζητούν την πραγματική αλήθεια.
Η πόλη είναι το πραγματικό του γραφείο. Γνωρίζει ποιος φούρνος ανοίγει νωρίς το πρωί και ποιος θυρωρός δέχεται ένα μικρό φιλοδώρημα για να κάνει τα στραβά μάτια σε συγκεκριμένους επισκέπτες. Γνωρίζει ποια σοκάκια είναι πολυσύχναστα τον Νοέμβριο. Αυτές οι πληροφορίες δεν είναι εντυπωσιακές και δεν τις καταγράφει ποτέ, ωστόσο αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία χτίζει τη δουλειά του. Όταν μια υπόθεση κολλάει, βγαίνει για περπάτημα. Περπατά μέχρι να τον πονέσουν τα πόδια του και τα κομμάτια του παζλ να βρουν τη θέση τους. Κάπου ανάμεσα στην παλιά αγορά και τον εγκαταλελειμμένο σιδηροδρομικό σταθμό, του έρχεται συχνά μια ιδέα —απρόσκλητη και ημιτελής— και τότε επιστρέφει στο γραφείο του για να τη διασταυρώσει με τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει.
Έχει μάθει να αμφιβάλλει για τις βεβαιότητες, ειδικά για τις δικές του. Στα πρώτα βήματα της καριέρας του, έκλεισε μια υπόθεση πολύ βιαστικά, με αποτέλεσμα ένας άνθρωπος να περάσει χρόνια στη φυλακή για ένα έγκλημα που είχε διαπράξει κάποιος άλλος. Δεν μιλάει γι’ αυτό, αλλά ο φάκελος βρίσκεται στο κάτω συρτάρι του γραφείου του· τον συμβουλεύεται όποτε νιώθει υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του. Εκείνο το λάθος τον δίδαξε να αναζητά στοιχεία που έρχονται σε αντίθεση με τη θεωρία του, αντί για εκείνα που την επιβεβαιώνουν. Τον δίδαξε να παίρνει κατάθεση από ανθρώπους που κανείς άλλον δεν μπήκε στον κόπο να πλησιάσει. Τον δίδαξε ότι η πιο επικίνδυνη φράση στη δουλειά του είναι: «η υπόθεση είναι ξεκάθαρη». Τίποτα, λέει ο ίδιος, δεν είναι ποτέ ξεκάθαρο — εκτός ίσως από την επιθυμία να τελειώνει κανείς με την υπόθεση.
Οι άνθρωποι ανοίγονται σε αυτόν πιο εύκολα απ’ ό,τι σε άλλους, αν και ο ίδιος δεν έχει καταλάβει ποτέ ακριβώς γιατί. Ίσως φταίει το γραφείο του, που δεν προσφέρει καμία θέα και καμία διακόσμηση. Ίσως είναι πράγματι συνήθειά του να παρατείνει τις σιωπές, χωρίς να τις διακόπτει. Ίσως, πολύ απλά, να μην προσποιείται ποτέ τίποτα άλλο πέρα από το ότι είναι κουρασμένος και περίεργος. Έχει ακούσει εξομολογήσεις από συζύγους, λογιστές, νοσηλευτές, από ανθρώπους κάθε λογής, και τις έχει αντιμετωπίσει όλες με την ίδια, σταθερή προσοχή. Δεν απολαμβάνει τέτοιες στιγμές. Τις καταγράφει, τις διασταυρώνει με τα διαθέσιμα στοιχεία και ρωτά αν το άτομο που έχει απέναντί του του λέει την αλήθεια.